Po drugiej stronie chmur.

Kamyk leciał jak zaczarowany, burząc spokój na tafli wody.
Słońce ogrzewało moją twarz, a muzyka koiła moją duszę.
Nie śpieszę się nigdzie, czas robi to za mnie.
Spoglądam za siebie i widzę czarne trampki mojego anioła.
Siedzi skulony tuż za mną.
Nie mówi nic, rzuca mi krótkie i troskliwe spojrzenia.
Słyszę jego głos mimo, że nic nie mówi.
Wypełnia moją przestrzeń, pustkę, której doznaje.
Kroczę dumnie obok niego czując błogosławiony stan Opatrzności Bożej.
Jest ich coraz więcej, lecz sięgają mi do pasa, a ich śmiech rozbrzmiewa w mojej głowie.
Ich pogodny stan ducha uzdrawia moją duszę i wprowadza do mego życia spokój.
Jeden z nich chwyta mnie za rękę, dobrze znam ten delikatny dotyk na mojej skórze.
Jego oczy napełniają się łzami, widzę w nich żal i współczucie.
Nie umie okazywać złości, on po prostu cierpi.
Teraz widzi mnie przez zimną szybę, zamkniętą w kloszu, który nie pozwala mi chociażby na jeden dotyk.
Zabija go bezradność wobec wyniszczającej mnie dumy.
Pokazuje mi moje życie na tle obłoków, jak wyciągam rękę i podnoszę tych, którzy wielokrotnie upadali na tej samej drodze, a brak mi sił by wstać z kolan.
Zapalam świeczkę i naprawiam to co we mnie zepsute.
Zbieram siłę by zburzyć klosz uzależnień, w którym mnie uwięziono.
Wszystko w co wierzymy, czego pragniemy, zależy od nas samych.
Anioł przyłożył rękę do szyby, a jego głos rozbrzmiał w środku.
Jeśli czegoś chcesz to po prostu to weź. Jeśli czujesz złość to płacz, nie wstydź się tego, bo to nie oznaka słabości, a miary twojego serca i wrażliwości. Walcz o to na czym Ci zależy i nie daj się zwieść pokusom. Nawet jeśli zbłądzisz to ja zawsze Cie znajdę, tylko proszę, nie niszcz siebie. Wstań, zaciśnij zęby i walcz dalej. Masz tak wiele, powietrze, słońce, gwiazdy, serce, życie. Weź głęboki oddech, wierze, że kolejny raz Ci się uda. Pamiętaj, że zawsze znajdzie się ktoś, kto zgasi twoją świeczkę, ale to tylko od Ciebie zależy czy będziesz trwać w ciemności, czy znów ją zapalisz i rozświetlisz swój szlak.

We're not broken just bent and we can learn to love again.

Uwikłana w sieci obojętności nie potrafię spojrzeć im w twarz.
Tym, których kocham, dla których poświęciłabym życie.
Boje się, zwyczajnie się boje.
Życie przypomina mi grę w szachy. Każdy ruch musi być przemyślany i mieć wpływ na "grę".
Wystarczy chwila nieuwagi, a twój ruch zostaje podsumowany słowami "szach mat".
Po zakończonej grze, gdy biegu zdarzeń nie jesteśmy w stanie odwrócić, analizujemy każdy krok naszej rozgrywki. Dostrzegamy błędy jakie my popełniliśmy oraz nasz przeciwnik.
Każda porażka uczy nas czegoś nowego, wystarczy się nie poddawać i walczyć do końca, bo przecież mamy o co.
Na własnych błędach nie uczymy jedynie siebie, ale i innych.
Nie chodzi tu o bilans zysków i strat, kto zawinił bardziej, a kto mniej, ale o to by naprawiać siebie.
Czasami warto spojrzeć na własne wady obiektywnie i zmieniać się dla kogoś, póki mamy dla kogo.
Życie jest w naszych rękach jak każdy ruch pionka na szachownicy, jesteśmy za to w pełni odpowiedzialni, także rozegrajmy te partię jak najlepiej potrafimy.
Zagrajmy z głową, ale nie zagłuszając serca i nie lekceważąc przeciwnika, bo to dzięki niemu mamy o co grać.

Give me love.

Najszybszą drogą do ludzkiego serca jest przeniknięcie do jego żył.
Bycie nieodłączną częścią układu krwionośnego.
Zależność od drugiej osoby nie oznacza ograniczenia wolności, a poszerza znaczenie tego słowa prowadząc do swobody bycia sobą.
Trzy głębokie wdechy mogą wiele zmienić.
Zamykam oczy i głęboko, lecz z lekkością oddycham czując jak powietrze łaskocze moje płuca.
Dreszcz przechodzi przez moje ciało, a moje oczy szklą się z radości.
Czasami w moim mózgu zachodzą pewne zmiany i ogarnia mnie strach, ale to nie ze względu na to, że zaczynam wątpić.
Moja wiara trzyma mnie w pionie, a nadzieja tli płomień.
Czuję jak ktoś nacina skórę na mych plecach, lecz nie patrzę za siebie.
Uśmiecham się, trzymając teraźniejszość mocno za rękę, wierząc uparcie, że to ona kreuje moją przyszłość.
Bo życie bez niej byłoby jedynie egzystowaniem, dzięki niej czuje, że żyje.

Na chwile zboczyliśmy z naszych dróg, porwani jak flagi przez niespokojny wiatr.

Nie chce płakać osobno, tylko śmiać się razem.
Tego co czuje nie opisze jednym wyrazem.
Jest esem i floresem, niesfornym kosmykiem, ale za jej miłość mogę płacić życiem.
Każda kłótnia to nietrafna inwestycja, tracąc siłę zakrywamy dłońmi twarz.
Nie jesteśmy w stanie ratować tonącego sami nie umiejąc pływać.
Trudno kontrolować własne emocję i naprawiać siebie każdego dnia.
To nie znaczy, że nie chcemy, bo chęć jest bardzo wielka, a raczej motywacja, którą jest osoba, którą kochamy.
Zaplątując się w sieć wszystkich zmartwień, wybuchamy.
Krzyczę, gdy ona milczy, milczę kiedy krzyczy.
Wystarczy iskra, by spalić las.
Nie na wszystko mamy wpływ, zatracamy się w wizji szklanych domów, ale wybiegając w przyszłość widzimy się razem, w tym domu, szklanym, murowanym, z resztą to nie ma znaczenia, bo przecież to nasz dom.
Doceniamy ciszę i cieszymy się nią, trwając razem w tym co nas łączy, a nie dzieli.